Pedro Almodóvar: Films, stijl en invloed

Pedro Almodóvar

Het leven van Pedro Almodóvar

Spanjaarden meest productieve, onafhankelijke en symbolische regisseur, Pedro Almodóvar, kreeg al vroeg de filmmicrobe te pakken. Hij was zo vastbesloten om een carrière in het veld na te streven dat hij op 16-jarige leeftijd naar Madrid verhuisde. Helemaal alleen en zonder geld nam hij allerlei baantjes aan totdat hij genoeg had om zijn eerste Super8-camera te kopen. De Spaanse dictator Francisco Franco had de officiële filmschool in Madrid gesloten, dus de vastberaden Almodóvar nam het op zich om de basis van schrijven, toneelspel en film zelf te leren.

Na de dood van Franco in 1975 en de langverwachte herstel van de democratie, werd Almodóvar een van de pioniers van de movida, de beweging van jonge Spanjaarden in de post-dictatuurjaren die zich vooral manifesteerde via alternatieve en punkculturen. In die tijd probeerde hij zich uit in schrijven, acteren en regisseren; met zwarte make-up maakte hij zelfs deel uit van een punkband. Pedro Almodóvars korte films werden erg bekend in Madrid, waar hij ze in bars vertoonde. Almodóvar sprak zijn films vaak live in omdat het destijds te moeilijk was om audio toe te voegen tijdens de opname. In 1980 ging zijn eerste commerciële speelfilm, , in première en lanceerde de raket die Almodóvars niet te stoppen carrière voortstuwt.

De film bevatte een sterk gevoel van vriendschap en zusterband tussen de hoofdpersonen, een thema dat vaak in zijn werk terugkeert. Hij was slecht gefilmd en had veel technische mankementen, maar Almodóvar kon zich geen extra filmrolpermit veroorloven voor heropnames. Toch was het een film die de essentie van de tijd waarin hij was gemaakt goed vastlegde. Hij is openlijk liberaal, zowel cultureel als seksueel, en verwierf vele cultaanhangers.

Met het succes van deze film produceerde Almodóvar in de jaren 1980 nog veel meer films, waaronder 'Laberinto de Pasiones' (Labyrint der Passies), '¿Qué he hecho yo para merecer esto?' (Wat heb ik gedaan om dit te verdienen?), 'Matador' en 'La ley del deseo' (De wet van het verlangen). In 1988 bracht Pedro Almodóvar de film 'Mujeres al borde de un ataque de nervios' (Vrouwen aan de rand van een zenuwinzinking) uit. Deze film werd internationaal succesvol en leverde Almodóvar vele prijzen op, waaronder onder meer vijf Goya's, twee European Film Awards en een Oscar-nominatie.

Pedro Almodóvar maakt nog steeds interessante films; enkele van zijn recentere werken zijn 'Volver' (Terugkeren) met Penélope Cruz uit 2006, 'Los abrazos rotos' (Gebroken omhelzingen) uit 2009 en 'La piel que habito' (De huid waarin ik leef) uit 2011.

Pedro Almodóvars handelsmerken

Als een opvallende regisseur uit de Spaanse movida van de jaren tachtig bleken Almodóvars films en ideeën allesbehalve cliché. Zijn films hebben een autobiografisch element, aangezien zijn ideeën rechtstreeks voortkomen uit de Spaanse samenleving en zijn eigen levenservaringen. Corruptie binnen de traditionele familie, de regering en de Katholieke Kerk — concepten die tijdens de vijftigjarige dictatuur in Spanje zorgvuldig werden verborgen — kwamen nadrukkelijk naar voren.

Hij richtte zich ook op de problemen die de Spaanse samenleving teisterden, vooral die van Madrid. Hij schroomt niet om vroeger taboe en gecensureerde onderwerpen aan te snijden zoals corrupte politieagenten, homoseksualiteit, drugsgebruik, genderkwesties, hiv, prostitutie, seks en misbruik. Terwijl Almodóvars films vaak kritiek leveren op de ernstige problemen die de samenleving plagen, slaagt de regisseur erin zijn films niet té serieus of dramatisch te maken. Een zekere humor, typisch voor zijn werk, komt voort uit zijn voorliefde voor kitsch, satire, parodie, popart en zwarte komedie.

De middenklasse en de uitgestotenen van de Spaanse samenleving leverden Almodóvar een schat aan onvergetelijke personages. Veel van zijn hoofdpersonen zijn anonieme huisvrouwen in crisis die uiteindelijk opstaan en laten zien dat ze sterk zijn in het aangezicht van grote tegenspoed. Marginale figuren komen ook naar voren, zoals prostituees, transvestieten, zwangere nonnen en drugsverslaafden die het middelpunt van de aandacht worden.

De films van Pedro Almodóvar

De films van Pedro Almodóvar hebben een ware voorraad nationale en internationale prijzen verzameld, waaronder een Oscar, een Golden Globe, een Goya en hoofdprijzen op filmfestivals over de hele wereld, zoals het prestigieuze Filmfestival van Cannes. Hij heeft een sleutelrol gespeeld bij het internationaal op de kaart zetten van de Spaanse cinema met zijn verschillende films.