Rubén Darío: Modernisme en poezie

Bij sommigen bekend als de prins van de Spaanstalige literatuur, was Rubén Darío een dichter, geboren op 18 januari 1867 in Nicaragua. Hij begon de beweging die bekendstaat als modernisme in de Spaanse taal, een kunststroming die romantiek, symboliek en parnassianisme combineerde. Met een leven vol avonturen was hij niet alleen een intellectueel maar ook een avonturier die zelfs Nicaraguaans ambassadeur in Madrid werd.

Zijn literaire talenten kwamen op jonge leeftijd naar voren; hij publiceerde zijn eerste sonnet in een krant op slechts 13-jarige leeftijd. Zijn volgende werken uit die periode volgden een liberale invloed, wat hem ertoe bracht zijn eerste boek te schrijven, hoewel dat pas vele jaren na zijn dood zou worden gepubliceerd. In El Salvador, onder leiding van andere dichters, voegde hij het alexandrijnse vers toe aan de Spaanse metriek. Darío verwierf in die tijd grote bekendheid en had vaak de gelegenheid zijn werk te tonen.

De zaken namen echter een slechtere wending en in 1883 keerde hij naar huis terug. Het duurde niet lang voordat Rubén Darío weer vertrok, ditmaal naar Chili, dat hem veel kansen bood om zijn werk te tonen, evenals een positie bij de krant La Época. In die tijd produceerde hij Azul, dat in wezen het begin van de modernistische revolutie aankondigde en door critici werd geprezen.

Rubén Darío verhuisde daarna naar San Salvador, waar hij directeur werd van de krant La Unión. De politieke situatie in het land dwong hem echter in 1890 opnieuw te vertrekken na onlusten en een staatsgreep. Darío startte vervolgens zijn eigen krant, El correo de la tarde, hoewel ook dit een kort avontuur bleek te zijn doordat het intrekken van overheidsfinanciering tot sluiting leidde.

Op zoek naar gunstiger economische omstandigheden trok hij naar Spanje en associëerde zich met gerenommeerde figuren. In 1893 reisde hij naar Buenos Aires in Argentinië en mengde zich opnieuw met verschillende persoonlijkheden zoals Bartolomé Mitre. Weer in financiële problemen publiceerde hij twee van zijn belangrijkste boeken, Los raros en Prosas profanas y otros pemas. Eind december arriveerde hij in Barcelona om bij de krant La Nación bij te springen en in de Catalaanse hoofdstad ontmoette hij Francisca Sánchez, zijn laatste sentimentale partner.

Darío werd kort ambassadeur in Madrid en bleef loyaal aan de regering van José Santos Zelaya. Zijn laatste jaren bleken moeilijk, met veel verhuizingen. Op een gegeven moment ging hij naar Mexico om voor twee Uruguayaanse zakenmensen te werken die hem de leiding gaven over twee tijdschriften, Mundial, een geïllustreerd tijdschrift, en Elegancias, een publicatie gericht op vrouwelijke lezers. Kort daarna ging hij naar Parijs en vervolgens naar de Verenigde Staten. Tegen die tijd was de Grote Oorlog uitgebroken — de wereld stond op het punt te veranderen, maar Rubén Darío zou niet lang genoeg leven om eraan deel te nemen. Ziek en verzwakt stierf hij in februari 1916 in Nicaragua.