Espido Freire: Moderne Spaanse literatuur en werken

Espido Freire

Als we naar een foto van deze schrijfster zouden kijken, zou het eerste wat ons opvalt haar ogen zijn: ze zijn groot en toch, tegelijk, melancholiek. Ze tonen de blik van iemand wiens ogen mensen zien die in ellende en verdriet leven, maar ze niet kunnen afwenden omdat het haar doel is hun verhalen te vertellen.

María Laura Espido Freire (zij gebruikt alleen haar achternamen) werd in Bilbao geboren in een familie van Galicische oorsprong. Ze werd al op jonge leeftijd opgevoed om kunst te waarderen en hoewel haar roeping het schrijven is, studeerde ze muziek en zang. Dit bleek emotioneel pijnlijk voor haar te zijn — muziek nastreven terwijl ze ook rechten studeerde aan de University of Deusto — omdat schrijven haar ware passie is en datgene wat ze echt wilde doen. Al die druk leidde ertoe dat ze in een staat van depressie terechtkwam en aan boulimie leed. Haar diepe verdriet was geworteld in het gevoel opgesloten te zitten, zelfs tijdens die momenten waarin ze het meest gelukkig had moeten zijn.

Uiteindelijk besloot ze afstand te nemen van de dingen die haar naar beneden haalden. Ze wisselde haar studie naar Engels en begon te schrijven. Op 24-jarige leeftijd schreef ze haar eerste gepubliceerde werk, Ireland. Op 25-jarige leeftijd publiceerde ze Donde Siempre Es Octubre en werd later de jongste schrijfster die de prestigieuze Planeta-prijs won met haar boek Melocotones Helados. Nu was ze niet meer te stoppen. Haar verlangen om verhalen te vertellen en zich te verdiepen in de psyche van haar personages om te proberen te ontdekken wat een mens in staat stelt te liefhebben, te vechten en, bovenal, te weerstaan. Deze thema's hebben haar in staat gesteld talloze werken te schrijven die erkend zijn met verschillende prijzen en haar een trouwe groep lezers hebben opgeleverd.

Espido Freire wordt beschouwd als een van de interessantste stemmen van haar generatie Spaanse schrijvers. Maar ze is meer dan dat: ze is een belangrijke drijvende kracht bij het organiseren van literaire workshops en heeft haar eigen schrijfschool opgericht. Deze schrijfster heeft aansluiting gevonden bij de zorgen, hoop en frustraties van een generatie mensen die met alles is geboren maar het gevoel heeft dat er nu blijkbaar niets meer over is. Espido Freire verdedigt ook krachtig de rechten van dieren, die in haar ogen zuiverdere en loyalere metgezellen zijn dan mensen.

Deze schrijfster heeft haar eigen stem weten te vinden in een vijandige wereld; ze is iemand die oprecht tot de lezer kan spreken rechtstreeks vanaf de pagina, net als een goede vriendin die ons met volledige eerlijkheid aanspreekt.

• Fernan Caballero
• Emilia Pardo Bazan
• Ana Maria Matute
• Lucia Etxebarria