Alfredo Landa: carrière en nalatenschap

De bekende persoon van deze maand leek altijd door merkwaardige fasen te gaan: eerst werd hij de beroemdste acteur van Spanje, daarna verwerd hij tot een “ongemakkelijke figuur”, en uiteindelijk verwierf hij een prestigieuze reputatie en werd hij een geliefd figuur in onze filmwereld.

Zijn volledige naam was Alfredo Landa Areitio en hij werd in 1933 in Pamplona geboren. Hij was de zoon van een Guardia Civil, wat constante verhuizingen betekende: hij ging naar de middelbare school in Figueras (Catalonië) en begon rechten te studeren in San Sebastián (Baskenland); maar later stopte hij met zijn studie om zich te richten op het nasynchroniseren van films en acteren.

Zijn carrière in de filmwereld begon met de film «El Puente de la Paz» in 1958. Vanaf dat moment speelde hij verschillende bijrollen in beroemde films zoals «Atraco a las tres» (1962), «El verdugo» (1963) en «La ciudad no es para mí» (1996).

Zijn komische talent en het vermogen om de doorsnee Spanjaard van die tijd te belichamen, maakten hem al snel tot de hoofdrolspeler in titels als «Vente a Alemania, Pepe» (1971), «Paris bien vale una moza» (1972) en «Dormir y Ligar Todo es Empezar» (1974). Destijds waren deze films zeer succesvol bij het publiek, maar ze vertegenwoordigden de «españolada» waar we in een ander artikel over hebben gesproken: eenvoudige films vol stereotypen. Na het Franco-tijdperk bestempelden filmcritici hun stijl als „landismo”, genoemd naar de acteur zelf, wat films van weinig intensiteit en makkelijke komedie aanduidt.

Maar Alfredo Landa wist zich te herpakken en bewees wat sommige waarnemers waren gaan betwijfelen na de vele komedies: dat hij een groot acteur was. Hij blies leven in een cynische, harde politieagent in «El crack»; zijn vertolking van een goedhartige boer die vernederd wordt in «Los Santos Inocentes» leverde hem een prijs op het Filmfestival van Cannes op; hij won een Goya voor zijn interpretatie van een schalkse boef in «La Marrana»… en nam ook deel aan verschillende televisieseries.

In 2008 kreeg hij de oeuvreprijs bij de Goyas ter ere van zijn volledige carrière, en in 2011 kreeg hij een ster op de Walk of Fame in Marid. Men zei over hem dat hij “het één-na-laatste grote symbool van de geschiedenis van de Spaanse cinema” was; en op 9 mei 2013 overleed hij, bewonderd en geëerd. Gelukkig plaatst de geschiedenis, zoals hij zei, iedereen op zijn plek.